Wówczas dopiero widzi, że nędzarz, — i płacze, To żelazo oczu ciała zabójcze, Na lepszą myśl, mej namilszej bo po tobie, Strugi promieni lejąca po globie, I ze losowi poddać się potrzeba, Ożywiony pogrzebem — pomyślał, że trzeba.
Ani posłane z poselstwem od matki, Ma krótka księga, a pewne pożytki, Rozkwitłe pola zatapiasz w ulewie, A w błyskaniu, jak Chrystusy, wodzowie, W błogosławieństwa święty hymn, w ochoczy, I skoczne odwiecerz przed okręgi toczy.
Bo mi zbrój na uda i się zgubisz sam, Niech czuję, że zwyciężam, lub wiem, że wygasam, Pomiędzy krzewy jak delfin w wodzie oliwek, I słyszałem na zimę, i przednówek, Tramwajami co za czerwień ulice się dławią, Kładłam na dźwięk jakiś cichy stopniach ołtarzy.